Past the point of no return....

แหะ ๆ เซหายไปนานเลย...จริง ๆอยากจะบอกว่าเซหายไปปั่นนิยายค่ะ >

ไหน ๆก็ีรีไปรีมาก็เอามาลงให้เพื่อน ๆอ่านด้วยเลยดีกว่า >

เรื่องนี้ก็จะเป็น fanfiction จากเรื่อง resident evil โดยที่เซคิดตัวละครออริจินัลขึ้นมาเป็นตัวเอกเสียส่วนใหญ่ (เดี๋ยวววอย่าเพิ่งปิด?!?!?)

ไม่รู้ว่าจะสนุกสำหรับเพื่อน ๆหรือไม่แต่ขอการันตีเอาไว้ก่อนเลย >

---------------------------------------------------------------------------------------

Resident evil

Story : Luna's lullaby

Rating : PG-13

Intro

ฮั่ก ฮั่ก ฮั่ก!!!

แม้ว่าแสงไฟยามค่ำคืนที่สอดส่องตามรายทางมากมายจะเพิ่มความปลอดภัยจากนโยบายของรัฐบาล ทว่าหากไร้ซึ่งความปลอดภัย ต่อให้มีแสงไฟมากสักหมื่นดวงล้านดวงก็ไม่อาจจะสร้างความปลอดภัยโดยแท้จริงได้โดยเฉพาะในตรอกซอกซอยต่าง ๆ

ร่างเงาเคลื่อนพาดผ่านตามกำแพงอิฐหลายร่างโดยมีร่างหนึ่งวิ่งผ่านไปสักระยะจึงมีอีกหลายร่างเคลื่อนตามอย่างรวดเร็วราวกับเงาปีศาจ มันบ่งบอกถึง ‘ผู้ล่า’ และ ‘ผู้ถูกล่า’

“จับมัน!! เอาให้ตาย!!” เสียงหนึ่งดังลั่นตรอกสะท้อนก้องไปทั่วเป็นสัญญาณแก่ผู้ติดตามให้จับตาย เหยื่อซึ่งไม่ต่างอะไรไปจากหมาจนตรอกยังคงกระเสือกกระสนหาทางหนี สรีระของเขานั้นเล็กไม่เหมาะกับการวิ่งพร้อม ๆไปกับการหิ้วกระเป๋าใบใหญ่เลย ถ้าให้พูดง่าย ๆก็คงไม่พ้นคำว่า ‘ถ่วงแข้งถ่วงขา’ แต่ทำอย่างไรได้เล่าในเมื่อสิ่งที่อยู่ในนั้นมันสำคัญยิ่งกว่าชีวิตของตนเองเสียอีก

“ใคร… จะยอม…ให้พวกแกะ!!!” ไม่ทันไร…ด้วยสติเพียงกึ่งหนึ่งกับความพยายามที่จะสรรหาคำมาพูดจาทำให้วิ่งสะดุดขาตนเองล้มจนกระเป๋าเหล็กใบใหญ่ปลิวไปอีกทาง ร่างที่ล้มลงพยายามตะกายขึ้นอีกครั้งพร้อมหิ้วกระเป๋าใบหนักขึ้นกอดไว้แน่นพลันวิ่งหนีภัยอีกครา ไม่มีเวลาตรวจสอบแล้ว ในใจได้แต่เพียงคิดว่าอย่าให้ของข้างในเป็นอะไรไปเลย

ไม่อย่างนั้นสิ่งที่ทำมาทั้งหมดจะสูญปล่าว…

ในขณะที่วิ่งเขาก็ได้ยินเสียงก่อกแก่กตรงบริเวณหัวเข่าซึ่งกระแทกกับพื้นเมื่อสักครู่นั้นสั่นสะเทือนจี้ดมาถึงหัวใจ มันบ่งบอกว่าเขาเหลือเวลาอีกไม่นานแล้ว ถ้าจะต้องตาย…ก็ขอให้สิ่งที่อยู่ในกระเป๋านี้ไปตกอยู่ในมือของคนที่เหมาะสมด้วยเถอะ!!!

แม้ทางข้างหน้าจะดูวกวนหักซ้ายหักขวาแต่กลับมีเสียงจาก ฝูงชนดังสะท้อนลอดเข้ามาบ้างจึงทำให้เขาเห็นหนทางรอดอยู่รำไร ยิ่งได้กลิ่นของความปลอดภัยก็ยิ่งเร่งฝีเท้ามากขึ้นไปอีกด้วยแรงเฮือกสุดท้ายที่มีอยู่

ปัง ปัง!!

เสียงไกปืนลั่นมาจากเบื้องหลังของตนทำให้สติแตกกระเจิงความหวาดผวาเข้ามาแทนความอาจหาญ ลูกตะกั่วเฉี่ยวใบหน้าไปเพียงกระเบียดนิ้ว เขาก้าวไม่ออก…เรี่ยวแรงซึ่งเคยใช้วิ่งกลับหายไปราวกับมีคนขโมยมันออกไปจากร่าง…ร่างของเขากำลังสั่น…เพียงกระสุนนัดสองนัดที่ทำให้ตัวเขาหยุดอยู่กับที่ราวกับเงาที่ถูกตรึงไว้ ริมฝีปากเม้มแน่นรวมความกล้าอันน้อยนิดหันกลับไปมองกระบอกปืนแต่วงแขนก็ยังกระชับกระเป๋าเหล็กแน่น

“ยังนับว่าฉลาดนะดอกเตอร์ฟอร์จูนน่า…แต่ถ้าคุณฉลาดมากกว่านี้อีกสักนิดก็คงจะคืน ไวรัสนั่นมาให้ผมใช่ไหม?”ภายใต้แสงไฟที่เผยเพียงควันและโลหะค่อย ๆเผยร่างของชายแก่ใส่เสื้อโค้ท “คุณทำให้ผมเสียเวลานะเพราะผมต้องมารับของสำคัญชิ้นนั้นด้วยตัวเอง…”

“คุณคิดผิดแล้วสเปนเซอร์!! สิ่งนี้คือยาปฏิชีวนะที่มีค่ามหาศาลแก่มนุษย์ ไม่ใช่ภัยพิบัติ!!” เขากอดกระเป๋าแน่นไม่ต่างไปจากลูกรักของตน “ผมไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคุณจะเอาไปสร้างอาวุธชีวภาพ เรา…เราไม่ได้ตกลงกันแบบนี้นี่ครับ!!”

สเปนเซอร์สถบ พลางยักไหล่แสดงความดูแคลนอีกฝ่าย “คุณนี่มันไม่รู้อะไรจริง ๆดอกเตอร์…เราไม่ได้สร้างอาวุธชีวภาพเพียงอย่างเดียวเสียหน่อย เราสร้างยาปฏิชีวนะด้วยนะ ลองคิดดูสิว่าธุรกิจนี้จะสร้างกำไรมากขนาดไหน?”

“ไม่ใช่เราหรอกสเปนเซอร์…ไม่ใช่เรา” ฟอร์จูนน่าวางกระเป๋าลงกับพื้นพลันเปิดกระเป๋าอย่างช้า ๆด้วยความระวัง มือหนาคว้าหลอดแก้วใสบรรจุน้ำสีเขียวข้นข้างในออกมา ในขณะเดียวกันอีกฝ่ายรีบผายมือออกส่งสัญญาณให้มือปืนที่อยู่ตามประจำจุดต่าง ๆลดปืนลงเพราะหลอดแก้วนั้นมันอันตรายและมีค่ามหาศาลนัก

ต่างฝ่ายต่างไม่เปิดประเด็น มีเพียงตาเท่านั้นที่สื่อความออกมาได้ดีที่สุด…ดวงตาสีเขียวอ่อนภายใต้แสงไฟริบหรี่ดูจริงจังและไม่หวั่นเกรงในตัว ‘ผู้ล่า’ เลยแม้แต่น้อย ภาพที่เห็นไม่ต่างอะไรไปกับกระต่ายขู่เสือผู้หิวกระหาย

“คุณจะทำ อะไรน่ะดอกเตอร์?” ชายแก่มองเขาเหมือนมองลูกไก่ในกำมือ บีบก็ตายคลายก็รอด ไม่ว่าจะตีความมากนาดไหนภาพของชายวันกลางคนเบื้องหน้าก็จะตายแหล่ไม่ตายแหล่แล้ว แค่พินิจถึงท่อนขาซึ่งจะประคองร่างให้ยืนต่อไปได้ก็ไม่นานพอที่จะหนีไปไหนได้อีก…ช่างน่าสงสารนัก…แต่ไม่มีความเวทนาต่อผู้ทรยศ!!!

ดอกเตอร์ตริตรองอยู่สักพักในขณะที่ยังมีโอกาส…ถ้าดื่มมันเข้าไป เขาต้องโดนยิงแน่ ๆยิ่งไปกว่านั้นร่างของเขาจะเป็นร่างทดลองแก่สัตว์ร้ายพวกนี้ไปโดยปริยายแต่จะมอบสิ่งนี้ไปให้พวกมันจริง ๆกระนั้นหรือ?!

“ไม่ต้องกลัว…ผมไม่ดื่มมันหรอกสเปนเซอร์” นัยน์ตาสีเขียวอ่อนก้มต่ำลงมองปลายเท้าก่อนที่จะไม่ได้มองมันอีก ถึงเขาจะไม่กลัวแต่เนื้อตัวก็สั่นไปหมดแล้ว“ผมจะไม่ติดเชื้อคนเดียว…ถ้าคุณทำอะไรผม ผมจะปล่อยยาหลอดนี้ลงพื้นทันที!”

การกระทำของเขานั้นช่างโง่ไม่อาย ฟ้าดิน…โง่เขลาที่สุด ทำอย่างกับว่าเขาต้องไม่ติดเชื้ออยู่คนเดียว แต่มีทางรอดอื่นแล้วหรือ…รอบ ๆตัวเหมือนกรงหนูไม่มีผิด ตึกแถวรายล้อมเต็มไปด้วยมือปืนซึ่งพร้อมที่จะปลิดชีพของเขาได้ทุกเมื่อโดยไม่ต้องร้องขอ

“ฮ่า ๆๆๆ !!!” สเปนเซอร์หัวเราะลั่นเมื่อได้ยินเช่นนั้น ไม่รู้ว่าเขาหัวเราะด้วยความสมเพศหรือหวาดกลัวก่อนที่จะเปลี่ยนแววตากลับมาขู่ขวัญคู่ต่อสู้ “ผมรู้ว่าคุณไม่ทำหรอกดอกเตอร์ มันไม่มีประโยชน์กับคุณเลย ส่งมาซะดี ๆ อย่าให้ผมต้องหมดความอดทนมากไปกว่านี้เลยดีกว่านะ”

อย่างไรก็ตามดอกเตอร์ก็ยังกระชับขวดยาในกำมือและมีทีท่าว่าจะขว้างลงพื้นเสียจริง ๆ แม้ไม่กล่าวด้วยคำพูด สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น คำตอบที่เขาให้นั้นมีความชัดเจนภายในตัวว่า ‘ไม่…’

“ไร้ประโยชน์ที่คุยกับคุณจริง ๆ…ดอกเตอร์”

ร่างบางล้มลงกับพื้นพร้อมเสียงปืนลั่นฝังลงไปในร่าง ดวงตาสีเขียวเลื่อนลอยมองหลอดยาในมือ เขากำลังจะแพ้แก่สัตว์ร้าย เขากำลังจะ…แพ้

ขวดยาที่ปิดสนิทกลิ้งลงพื้นจากอุ้งมือซึ่งไร้แรงบีบอีกต่อไป สเปนเซอร์กระชับปกเสื้อโค้ทก่อนจะเดินมาหยิบขวดยาบนพื้นอย่างระวัง โชคดีนัก…ขวดยังไม่แตกไม่ร้าว

แต่มันตกไปอยู่ในมือของฆาตกรเปื้อนเลือด!!!

มือเย็นเฉียบบนพื้นซีเมนต์สากไม่อาจจะขยับได้อีก ดวงตาสีมรกตได้แต่จ้องมองความหายนะที่กำลังหลุดลอยไปอย่างช้า ๆ เลือดของเขาไหลนองเต็มพื้น สติเริ่มหลุดลอยออกไปเรื่อย ๆ

ทุกอย่างที่ได้ทำมามันกลับไปที่ศูนย์…

มีคนกล่าวว่าความหนาวเหน็บและความตายเป็นสิ่งซึ่งมาด้วยกัน มันเป็นอย่างนี้เองสินะ…ส่วนต่าง ๆของร่างกายเริ่มเย็นจนชาและแข็งไปหมด ภาพที่มองเห็นมีเพียงพื้นสีดำสนิทและเสียงหัวเราะเย็นยะเยือกจับถึงขั้วหัวใจ…มีเพียงแสงสว่างเล็ก ๆอยู่ไกลลิบกำลังลอยออกไปจากความมืดทั้งปวง

“แค่คน ๆเดียวทำให้เสียเวลาชะมัด” ร่างสูงบรรจุยาเข้ากระเป๋าอย่างระวังที่สุด มันคือสิ่งอันประมาณค่ามิได้และไม่มีสิ่งที่ใดที่จะมาแทนที่มันได้อีกแล้ว

“หัวหน้าจะทำยังไงกับมันครับ?”

ชายแก่เงียบเป็นการให้คำตอบเบื้องต้นพลางลุกขึ้นเอาคัทชูเขี่ยร่างที่นอนแน่นิ่งบนพื้นให้แน่ใจว่าดอกเตอร์ฟอร์จูนน่านั้นหมดลมหายใจแล้ว ดวงตาสีฟ้าเลือดเย็นของนักล่าหรี่ลงพร้อมส่องประกายอะไรบางอย่างออกมา…มันไม่ใช่เรื่องที่น่ารื่นรมย์เลย

“เก็บร่างมันไปที่ศูนย์…ทำลายหลักฐานซะ…เข้าใจไหม” แล้วเขาก็หันหลังกลับไปพร้อมกับรอยยิ้มอันแสนภาคภูมิ บัดนี้ไวรัสทีอยู่ในกำมือของเขาแล้ว…มันอยู่ในกำมือของเขาแล้ว!!!

เพียงไม่กี่ชั่วโมง คราบเลือดและร่างกายเปล่าก็อันตรธานหายไปจากตรงนั้นเหมือนหนังสือที่ไม่เคยถูกเปิดอ่าน…

เผอิญ fanfic เรื่องนี้เซเขียนไว้ที่บอร์ดไทยไบโอที่เซเป็นม๊อตอยู่น่ะค่ะ

เพิ่งเขียนเสร็จวันนี้เอง...(ไว้เอาใจพวกสาวกสตีฟ x แคลร์กับ คริส x จิลโดยเฉพาะ!!!) 

เริ่มเลยนะคะ!

 (หลายคนคงงง? ปรกติไอ้หมีนี่จะมีแต่อาหารนี่นา?)

---------------------------------------------------- -----------------------------------------

จากใจนักเขียน...
คงบอกได้เลยว่าฟิคนี้จะเกิดขึ้นไม่ได้เลยถ้าไม่มีน้องพัด...พอดีน้องพัดรีเควสคู่สตีฟ x แคลร์มาน่ะค่ะ

ตอนแรกก็คิดว่า...จะไปไม่รอดเสียแล้วเนื่องด้วยประการแรกเลย...

เซไม่ได้เล่นภาค CV ถึงแม้ว่าจะตามเนื้อเรื่องตาม youtube ได้ก็ตามก็อาจเขียนได้ไม่ลึกซึ้งพอ ส่วนประการสองนั้นคือเซไม่เคยเขียนคู่นี้มาก่อนซึ่งส่วนตัวก็ไม่ได้ชอบเป็นพิเศษด้วยกระมังคะ...?!

แต่อย่างไรก็ตามก็เขียนออกมาแล้ว...ทั้ง ๆที่ตัวเซเองขาดการเขียน fic แนวรักโรแมนติกมานานพอสมควรทีเดียว แถมเรื่องนี้เกิดจากการเขียนสดอีกต่างหาก...

อย่างไรก็ตาม...ก็หวังไว้ว่าเรื่องนี้คงจะทำให้หลาย ๆคนรู้สึกมีส่วนร่วมไปด้วย ไม่มากก็น้อยนะคะ

ฺBear killer

E N J O Y ! ! !


Resident Evil
Story: Just a dream
Paring: Steve x Clair, Chris x Jill
Author: Bear killer

สายลมหนาวแสนอบอุ่นยามผิวของหล่อนต้องผิวกาย…ริมฝีปากบางเอ่ยชื่อเขาซ้ำแล้วซ้ำ เล่า สิ่งสุดท้ายที่หล่อนมีไว้สำหรับเขา…น้ำตาแห่งการสูญเสีย

“ค…แคลร์” เสียงทุ้มกล่าวอย่างยากเย็นตามกำลัง เสียงที่เอื้อนเอ่ยออกไปช่างน่ารังเกียจจนฟังไม่ได้ศัพท์เหมือนไม่ใช่ภาษามนุษย์

ได้โปรด….อย่ามองฉันซึ่งอัปลักษณ์
ได้โปรด….อย่าเรียกชื่อฉันซึ่งตายทั้งเป็นไปแล้ว
ได้โปรด……อย่ากอดฉันและเสียน้ำตาให้กับฉัน…
ได้โปรด…………

“สตี ฟ!!!! สตีฟฟฟฟฟฟ” หล่อนแผดเสียงเรียกเขาเต็มกำลังและกอดร่างของปีศาจที่กำลังจะตาย….เขารู้ว่า เขาเป็นปีศาจ…ได้โปรด…อย่าทำอะไรเพื่อเขาอีกเลย…แคลร์ที่รัก…

---------------------------- ---------------------------------

พั่บ พั่บ พั่บ….

สาย ลมอุ่นพัดต้านใบหน้าของเขาทำให้กลุ่มผมสีน้ำตาลไหม้ปรกหน้าปลิวไปตามแรงลมจน เผยดวงตาสีดำแดงซึ่งมองไปข้างหน้าจนสุดลูกหูลูกตาเห็นน้ำทะเลสีส้มตัดกับแสง ตะวันที่กำลังลาลับขอบฟ้าไป

คิดถึงเหลือเกิน…บรรยากาศแบบนี้ เมื่อหลายปีก่อน…

เด็กหนุ่มหลับตาลงพลางนั่งลงบนพื้น ที่นี่…คือสถานที่ที่เขาได้พบเธอเป็นครั้งสุดท้ายและทิ้งความเป็นมนุษย์ไปโดยไม่เต็มใจ

ที่ จริงเขาควรจะตายไปแล้วด้วยซ้ำหากไม่ใช่เพราะอัลเบิร์ท เวสเกอร์นำร่างของเขามารักษาในสภาวะของการจำศีล เวสเกอร์ทำได้แนบเนียนทีเดียว…ขนาดทำให้เขากลับมามีรูปร่างเกือบเหมือนสตีฟ เบินไซด์คนเดิม แต่ทว่า…ปีศาจก็ยังคงเป็นปีศาจอยู่วันยังค่ำมิอาจแปรเปลี่ยน

ริม ฝีปากล่างก็เม้มแน่น ชีวิตของเขาที่ไม่ใช่ของเขา…เขาไม่รู้หรอกว่าทำไมเวสเกอร์ถึงปล่อยให้ตัว ทดลองอันสำคัญยิ่งอย่างเขาออกมาเดินเพ่นพ่านได้

เพียงแค่คิด…ฝ่ามือที่เต็มไปด้วยแผลเป็นสีเขียวช้ำก็วางอยู่บนพื้นและออกแรงกดลงไปโดยไม่รู้ตัวจนผิวดินยุบแตกลงไปเป็นหลุม

ถ้าหากว่า…นี่เป็นโอกาสสักครั้งที่นำเขาให้กลับไปเจอเธอได้ล่ะก็…เขาควรจะใช้มันให้คุ้มค่าดีไหมนะ…?

----------- -------------- ------------------- -----------------------

“คริ ส…” เสียงหวานเอื้อนเอ่ยพร้อมสวมกอดวงแขนรอบต้นคอชายหนุ่มร่างสูงซึ่งกำลังอ่าน หนังสืออยู่ในขณะนี้ภายใต้แสงเทียนเพื่อที่จะไม่รบกวนหล่อนมากนัก

“จิล…?” คริสหลับตาพริ้มเอนคอพิงวงแขนของหล่อนพลางจับแขนสีขาวนวลด้วยความระวังไม่ให้ช้ำ “ถึงเวลานอนแล้วเหรอที่รัก?”

“ก็ส่วนหนึ่งนะ…”หญิงสาวตอบ “ฉันว่าแคลร์ดูซึม ๆไปนะ รู้สึกเป็นห่วงยังไงไม่รู้สิ พอถามอะไรก็ไม่ค่อยจะตอบเลยล่ะ”

คริ สพ่นลมหายใจยาวเหลือบมองภรรยาของตนก่อนที่จะวางหนังสือเล่มโปรดลง ลุกขึ้นพลางช้อนตัวหล่อนไปวางไว้ที่ฟูกนุ่มพลันลูบศีรษะของหล่อนอย่างทนุ ถนอมและทำสายตาอ้อนวอนขอความรักมองลึกเข้าไปในแววตาของหล่อน “’ไว้พรุ่งนี้ผมคุยกับเธอเองนะที่รัก…ดึกป่านนี้แคลร์เองก็ต้องเวลาส่วนตัว เหมือนกัน”

“จ๊ะ…” มือเรียวเล็กลูบแก้มเขาเบา ๆเป็นเชิงปลอบใจก่อนที่จะทิ้งท่อนแขนลงบนเดรสสีขาวบริสุทธิ์ ชายหนุ่มยิ้มน้อย ๆพลางมอบจุมพิตแสนหอมหวานให้แก่หล่อนก่อนที่จะล้มตัวลงนอนข้าง ๆและสวมกอด

“ราตรีสวัสดิ์…”

“เช่นกันคริส…” แม้กระนั้น…ในวงแขนแสนอบอุ่นนี่ก็ยังไม่อาจลบล้างความกังวลไปได้อยู่ดี…เปลือกตาบางปิดลงช้า ๆและหลับไปในที่สุด

------ ---------- ----------------- -----------------

แอ๊ด….

มี เพียงบานหน้าต่างที่เปิดออกอย่างค่อย ๆเผยร่างของชายร่างไม่สูงนัก เขาค่อย ๆเคลื่อนตัวเข้ามาที่เตียงมองเห็นกลุ่มเส้นผมสีน้ำตาลไหม้ซึ่งคลี่ไปมาไม่ เป็นระเบียบอยู่บนปลอกหมอน

เพียงในความมืดอันมีแต่แสงจันทร์ส่องลงมา นั้นส่องให้เห็นแค่ใบหน้าของเขาเพียงเลือนลาง ดวงตาสีน้ำตาลดำจับจ้องที่กลุ่มผมของเธอก่อนที่จะยื่นมือลงไปหมายจะสัมผัส

“….” มือที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นสีเขียวช้ำหยุดชะงักและกำแน่น รอยแผลเป็นนั่นเป็นสิ่งเตือนใจว่าไม่อาจแตะต้องเธอได้อีก

สิ่งที่รักที่สุดที่อยู่ตรงหน้า…กลับทำให้ทุกข์ทรมานจวนเจียนตาย

“อือ…” เสียงใสคราง เจ้าของร่างช้อนตัวลุกขึ้นมองไปรอบ ๆ ดูเหมือนว่าเหน้าต่างที่เปิดไว้ทำให้ลมพัดจนเธอรู้สึกหนาว

“…” เขาไม่ต้องการให้เธอเห็น…สตีฟค่อย ๆผ่อนลมหายใจพลางเคลื่อนตัวไปตรงมุมมืดข้างหลังตู้อย่างช้า ๆ

ตึก…ตึก….กึก!!

“ใคร น่ะ!!” พลาดท่าเสียแล้ว! ในห้องมืด ๆเขาไม่อาจเห็นได้เลยว่ามีอะไรตั้งอยู่บนพื้นบ้าง แคลร์เองก็ไม่รอช้า เธอรีบกระโดดออกจากเตียงไปเปิดไฟพร้อมปืนพกที่ซ้อนไว้ใต้หมอน

“อ..อย่ามองนะ…” ปีศาจร้ายยกแขนขึ้นมากันหน้าไม่ให้เธอเห็น

ขอร้องล่ะ…ขอร้อง…อย่ามองฉันเลย!!!!

“ตอบมานะ!!!” หญิงสาวตั้งท่าจะยิงเขา “ใครส่งนายมา?”

“ขอร้องล่ะ…แคลร์…”

“!!!” กระบอกปืนร่วงลงสู่พื้น เธอจำเสียงนี้ได้ ม่านตาสีเทาอ่อนขยายใหญ่ มุมปากที่ดูเอาเรื่องอยู่เมื่อสักครู่กลับเปลี่ยนรูปเป็นรอยยิ้ม น้ำตาไหลอาบแก้มพร้อมเสียงสะอึกสะอื้น ทำสีหน้าเหมือนไม่เชื่อ

“สตี ฟ!” เธอโผกอดร่างของเขาแน่นราวกับว่าจะไม่ให้เขาหายไปไหนอีกแล้ว สตีฟกล่าวอะไรไม่ออก เขารู้สึกถึงอารมณ์ของอีกฝ่ายที่ระเบิดออกมา มัน…มากจนที่เขาไม่อาจจะรับไหว ร่างของเขาสั่นไปหมดแทบจะไม่มีแรงยืนอยู่แล้ว

อ้อมกอดของเธอ ซึ่งไม่ต่างจากในวันนั้น…

ไม่มีแม้แต่คำพูด…วงแขนแกร่งสวมกอดเธอแน่นตามความปราถนา เขาไม่อาจหลอกตัวเองได้อีกต่อไป

“แคลร์ ….แคลร์….” เปลือกตาถูกบีบลง หัวใจเต้นแรง ทุกอย่างเป็นไปตามการโหยหา…เธอไม่กลัวเขาอย่างนั้นหรือ…เธอไม่กลัวเขาที่ อัปลักษณ์อย่างนั้นหรือ…?!

“สตีฟ…ขอร้องล่ะ ช่วยบอกฉันทีว่าฉันไม่ได้ฝันไป…” อ้อมกอดของเธอกระชับขึ้นไปทุกที ๆ

“ฝัน…” เสียงใสทวนคำพูดของเธอด้วยโทนเสียงสุขปนเศร้า…ความกล้าที่มีนั้นหายไปจนหมด สิ้น…เขาไม่อาจยืนยันกับเธอว่าเธออยู่ในโลกของความจริงหรือไม่

นี่คงเป็นสิ่งที่เขาตัดสินใจแล้ว…

“แคลร์ ฉันขอกอดแบบนี้…อีกหน่อยได้ไหม…” สตีฟก้มหน้าฝังจมูกไปที่กลุ่มผมสีน้ำตาลไหม้ของอีกฝ่าย ช้อนตัวเธอขึ้นไปนั่งที่เตียงและกอดแน่น แคลร์ไม่รังเกียจเขา เธอกอดเขากลับอีกครา “ฉันก็อยากให้เธออยู่ตรงนี้กับฉันเหมือนกันสตีฟ….ตลอดไปเลยนะ”

เสียงหวานของเธอเงียบลง ทุกอย่างกลับคืนสู่ความเงียบงันจนกระทั่งเธอหลับไป…

เช้า วันต่อมา…ไม่มีแม้แต่ร่างของเขาที่อยู่ตรงนั้น…ราวกับว่าทั้งหมดเป็นความฝัน ซึ่งเสมือนเกิดขึ้นจริง…เธอตื่นจากนิทราอันแสนหอมหวานและไม่พบเขาอีก... เหลือแต่เพียง…จดหมายฉบับที่วางอยู่บนหัวเตียงเท่านั้น