Past the point of no return....

> x < <-- ทำหน้าแบบนี้ก่อน (สำนึกผิดเพราะดองนานโข...)

 

ขอโทษจริง ๆนะคะทุกคนที่เซไม่ค่อยได้อัพบล๊อคเท่าไหร่เพราะงานเปิดเทอมรัดตัวมาก ๆ เผอิญวันนี้พี่เมริ ส่ง TAG มาให้เซทำค่ะ (ขอบคุณพี่มากนะคะ ชื่อTAGน่ารักและน่าสนใจมากมาย > <b)

 

มาทำกันเลยดีกว่าค่ะ!

 

 

TAG : SoMeThInG SwEe T ! ! !

 

 

1. ของหวานต้องเป็นจำพวกเค้กเท่านั้น

 จริง ๆแล้วเซชอบเค้กเนื้อเนียนนุ่มไม่แห้งจนเกินไปนะคะ แต่หากถามว่าชอบอะไรมากที่สุดในบรรดาของเค้กคงต้องตอบว่า...

บราวนี่กับชีสเค้กค่ะ!!!

ทั้งนี้บราวนี่ก็มีหลายแบบเหมือนกัน แต่แบบที่เซชอบคือแบบจากร้านเดลี่เอาส์ค่ะ >W< มันเป็นอะไรที่แบบว่าไม่เห้ง หนึบหนับ หวานลงตัว (กี๊ซซซ แบบนี้วันขันทร์ต้องไปซื้อกิน?!) ส่วนชีสเค้กแบบไม่อบก็จะมีครีมชีสที่ลงตัวหอมมันไปด้วยกลิ่นแครกเกอร์ T ^ T แต่ครีมชีสแพง(และที่ร้านก็แพงกว่า) เลยทำให้นาน ๆได้ทำทีต้องกินให้คุ้ม!

ว่าแต่ไหน ๆก็ไหน ๆเซเคยได้ยินนะคะว่าประวัติของบราวนี่คือเค้กช๊อกโกแลตที่ทำเสียแต่ออกมาดูดี?! (จริงหรือเปล่าใครทราบช่วยคอนเฟริมด้วยนะค้า)

 

 

 

 

 (คลิกดูสูตรได้ที่ภาพเลยนะคะ )

 

 

2. ของหวานต้องเป็นเยลลี่

จะว่าไปแล้วเยลลี่นี่ก็มีสองประเภทก็คือเยลลี่ที่ทำจากเจลลาติน(ไขมันสัตว์)กับเยลลี่ที่ทำจากผงวุ้น(พืช) ซึ่งTexture ของวุ้นแต่ละชนิดก็จะมีความอร่อยต่างกันออกไปเช่นวุ้นกะทิก็คงต้องใช้ผงวุ้นเพื่อให้textureมีความแข็งกระด้างหน่อย ๆ ถ้าประเภทพวกฟรุ๊ตสลัดก็จะเลือกใช้เจลลาตินให้มีtextureที่อ่อนนุ่มหนึบ ๆมากกว่าแต่สุดท้ายก็คงไม่พ้นกับฟรุ๊ตสลัดแน่นอนค่ะ!! เวลาที่กินฟลุ๊ตสลัดพร้อมกับนมสดเนี่ยเป็นอะไรที่สุดยอดเลยนะคะ กลิ่นหอมกับความหวานของผลไม้และนมข้นจืดที่ลงตัว!(ว่าง ๆว่าจะทำอยู่เหมือนกันค่า น่าจะได้ลงนะ?!)

 

 

 

3. ไอศกรีมรสไหนถึงจะอร่อย

จริง ๆเซชอบหลายรสมากเลยนะคะเพียงแต่ว่าส่วนใหญ่ที่เซจะเลี่ยง ๆเพราะไอศกรีมพวกนั้นมีความหวานสูงมากจนน่ากลัวเช่นไอศกรีมผลไม้เป็นต้น ประเภทที่ชอบก็จะเป็นพวกดาร์กช๊อคโกแลต กาแฟมอคค่า กะทิ ช๊อคโกแลตชิำพ

(คลิกดูสูตรได้ที่ภาพเลยค่ะ)

ไอศกรีมกะทิถ้าจะให้ครบสูตรล่ะก็กินกับข้าวเหนียวล่ะใช่เลย!

 

 

4.ไอศกรีมต้องโรยหน้าด้วยอะไร

ต้องดาร์กช๊อคซันเดย์ วิปปิ้งครีมกับบราวนี่เท่านั้นค่ะ!ดาร์กช๊อคก็จะให้ความเข้ม บราวนี่ก็จะมีtextureหนึบหนับผสมกับไอศกรีมเวลาต้กเข้าปากและวิปปิ้งครีมหอมมัน >W<~!

 

 

5. ชอบไอศกรีมแบบโคนหรือแบบถ้วย

อันที่จริงเซทานได้ทั้งสองอย่างนะคะแบบโคนกับแบบถ้วยแต่ชอบแบบถ้วยมากกว่า =[]=!! ประการแรกเลยถ้าเป็บแบบถ้วยการจัดเรียงจานก็จะีใีความปราณีตมากกว่าและใส่วัตถุดิบที่ต้องการได้มากกว่าด้วย!

โคนแบบนี้ก็ไม่เลวเลยนะคะ?!

 

6.ชอบกินของหวานคนเดียวหรือหลายคน

ขอตอบว่า ไม่แย่งกันมันไม่อร่อยไม่มีรสชาติ!!!

 

 

7. เค้กชอบรสอะไร

ดาร็กช๊อคโกแลตค่ะ แนะนำว่าถ้าไม่มีดาร์กช๊อค เวลาตีแป้งขั้นสุดท้ายให้ใส่กาแฟดำลงไปรสชาติจะเข้าขั้นดาร์กถูกใจเอามาก ๆเลย!

 

 

8.กินของหวานบ่อยแค่ไหน

ควรจะถามว่า...อยากทานแล้วไม่ได้ทานบ่อยแค่ไหนมากกว่า T{}T ok แหละค่ะว่าเซอาจจะทำกินเองหรือซื้อกินแต่ก็ไม่ได้กินบ่อยนัก(โดนลิมิตไว้นั่นแล) แต่เดี๋ยวก่อน! แล้วทำไมเราลงพุงเอาลงพุงเอาล่ะ?!

 

 

9. อมยิ้มหรือลูกอมชอบอันไหนมากกว่ากัน

คุณแม่ไม่สนับสนุนให้อมบ่อย ๆเพราะจะทำให้ฟันผุดังนั้นแล้ว...จะอมเฉพาะตอนเดินทางแก้ง่วงหรืออะไรเท่านั้นเอง(เขาไม่ได้อยากรู้เลยคุณก็พล่าม?!) ส่วนตัวแล้วชอบทั้งสองอย่างค่ะ ^ [] ^

ฃ

 

10. ลูกอมยี่ห้อไหนที่ชอบกิน

ฮอลล์เป็นอะไรที่okทีเดียวค่ะ อาจจะหวานไปหน่อย

 

 

11. อมยิ้มยี่ห้อไหนที่ชอบกิน

อมยิ้มไม้เท้ารสมินต์ในเวันคริสมาส! >W<~~

 

12. ของหวานไทยกับต่างประเทศอันไหนอร่อยกว่ากัน

อันนี้คงบอกไม่ได้ว่าขนมไทยหรือต่างประเทศมีอะไรที่อร่อยมากกว่ากันเพราะขนมแต่ละชนิดก็จะมีความโดดเด่นที่ต่างกัน แต่ต้องซูฮกขนมไทยมากกว่าตรงที่มีความละเอียดอ่อน ยุ่งยากในส่วนผสมและมีความพิถีพิถันมากพอสมควร หากถามถึงความอร่อยแล้วจะยกให้ทั้งสองประเภทค่ะ > <b

 

 

13. ของหวานไทยอะไรที่ชอบกิน

มีหลายอย่างที่ชอบเลยล่ะค่ะ แต่ที่เซชอบที่สุดก็คือบัวลอยเผือกค่ะ > <b หอมมันกะทิ ใบเตยและเผือกรวมถึงความนุ่มของแป้งข้าวเหนียวที่ลงตัว อยากินอีกกกกก!!!

 

 

 

นอกจากบัวลอยเผือกก็จะมีอีกหลายอย่างเลยค่ะเช่น ลอดช่อง ฝอยทอง ขนมชั้น ขนมเหนียว > <~ เพียบ!

 

 

14. ขนมบ้าบิ่นกินแล้วจะบ้าไหม

 เท่าที่ทราบมาขนมชนิดนี้ไม่ได้เรียกว่า "บ้าบิ่น" มาตั้งแต่ต้นนะคะ น่าจะเป็น "บ๊ะบิ่น"แล้วเรามาเปลี่ยนทีหลังมากกว่า เซบอกได้เลยว่าพ่อเซชอบทานมากแต่ก็ไม่ได้ "บ๊ะ" นะค้าาาา >W<b

 

 

15. ทองหยิบ ทองหยอดต่างกันอย่างไร

ไม่มั่นใจแฮะ วิธีการไม่น่าต่างกันนิกจากรูปร่างมากกว่า?!

 

 

ทองหยิบ ทองหยอด ฝอยทองครบเซทค่ะ!!

 

 

16. ขนมหวานไทยกับต่างชาติอันไหนทำยากกว่ากัน

อันนี้เซได้กล่าวไปข้างต้นแล้วว่าเป็นขนมไทยแน่นอน วัตถุดิบมีมากและใช้เวลานานในการทำ ระยะเวลา ทั้งการจัดเรียง ความพิถีพิถันแล้วต้องซูฮกให้ขนมไทยแน่นอน!

 

 

 

17. ของหวานที่ไม่ชอบคืออะไร

อะไรก็ได้ที่ "หวานแสบคอ" ค่ะ = =a

 

 

18. ของหวานที่ชอบคืออะไร

รู้สึกว่าจะบอกไปเยอะแล้วเหมือนกัน...เอาอีกสักอย่างก็ได้ค่ะ ขอแค่มีสตอเบรี่กับวิปปิ้งครีมก็สุขใจ T ^ T (แต่อ้วนเป็นบ้าเลยขนมตัวนี้เนี่ย) หรือไม่ก็ช๊อคโกแลตมูสเนื้อละเอียดที่ไม่ใช่ครีมอบบซิสเลอร์ล่ะโอเคเลย!

(คลิกไปดูสูตรได้เลยนะคะ)

 

 

19. ถ้าทำของหวานได้เองจะทำอะไร

หากถามจากใจก็คงอยากทำไอศกรีมเป็นอันดับต้น ๆเพราะที่บ้านไม่มีเครื่องทำ T ^ T ยิ่งไม่มีเครื่องทำวิธีการต่าง ๆก็ต้องทุลักทุเลวินาศสันตะโรตามไปด้วยเพราะถ้าทำไม่ดีไอศกรีมจะออกมาเป็นเกล็ดน้ำแข็งแทน... นอกนั้นก็อยากทำไปทุกอย่างเลยค่า แต่ไม่มีเวลาเหมือนกัน T ^ T

 

 

20 . อยากส่ง TAG นี้ให้ใคร

ก่อนอื่นก็เลยก็ขอขอบคุณพี่เมริที่ให้โอกาศเซทำ TAG นะคะท่านผู้โชคดีที่เซอยากรู้จักมีอยู่สามท่านค่ะ > <b (พิมพ์ชื่อก่อนเผ่นไปหลบ)

11. พี่น้อท > <b

2. หวัง! XLR8

3. คุณ k_i 

 

ยังไงก็ขอรู้จักให้มากขึ้นหน่อยนะค้า > <b ส่วนเพื่อน ๆคนไหนที่อยากเอาไปทำช่วยแจ้งด้วยนะคะจะได้เข้าไปดู 

 

 

แหะ ๆ เซหายไปนานเลย...จริง ๆอยากจะบอกว่าเซหายไปปั่นนิยายค่ะ >

 

ไหน ๆก็ีรีไปรีมาก็เอามาลงให้เพื่อน ๆอ่านด้วยเลยดีกว่า >

 

เรื่องนี้ก็จะเป็น fanfiction จากเรื่อง resident evil โดยที่เซคิดตัวละครออริจินัลขึ้นมาเป็นตัวเอกเสียส่วนใหญ่ (เดี๋ยวววอย่าเพิ่งปิด?!?!?)

 

ไม่รู้ว่าจะสนุกสำหรับเพื่อน ๆหรือไม่แต่ขอการันตีเอาไว้ก่อนเลย >

 

---------------------------------------------------------------------------------------

Resident evil

Story : Luna's lullaby

Rating : PG-13

 

Intro

ฮั่ก ฮั่ก ฮั่ก!!!

แม้ว่าแสงไฟยามค่ำคืนที่สอดส่องตามรายทางมากมายจะเพิ่มความปลอดภัยจากนโยบายของรัฐบาล ทว่าหากไร้ซึ่งความปลอดภัย ต่อให้มีแสงไฟมากสักหมื่นดวงล้านดวงก็ไม่อาจจะสร้างความปลอดภัยโดยแท้จริงได้โดยเฉพาะในตรอกซอกซอยต่าง ๆ

ร่างเงาเคลื่อนพาดผ่านตามกำแพงอิฐหลายร่างโดยมีร่างหนึ่งวิ่งผ่านไปสักระยะจึงมีอีกหลายร่างเคลื่อนตามอย่างรวดเร็วราวกับเงาปีศาจ มันบ่งบอกถึง ‘ผู้ล่า’ และ ‘ผู้ถูกล่า’

“จับมัน!! เอาให้ตาย!!” เสียงหนึ่งดังลั่นตรอกสะท้อนก้องไปทั่วเป็นสัญญาณแก่ผู้ติดตามให้จับตาย เหยื่อซึ่งไม่ต่างอะไรไปจากหมาจนตรอกยังคงกระเสือกกระสนหาทางหนี สรีระของเขานั้นเล็กไม่เหมาะกับการวิ่งพร้อม ๆไปกับการหิ้วกระเป๋าใบใหญ่เลย ถ้าให้พูดง่าย ๆก็คงไม่พ้นคำว่า ‘ถ่วงแข้งถ่วงขา’ แต่ทำอย่างไรได้เล่าในเมื่อสิ่งที่อยู่ในนั้นมันสำคัญยิ่งกว่าชีวิตของตนเองเสียอีก

“ใคร… จะยอม…ให้พวกแกะ!!!” ไม่ทันไร…ด้วยสติเพียงกึ่งหนึ่งกับความพยายามที่จะสรรหาคำมาพูดจาทำให้วิ่งสะดุดขาตนเองล้มจนกระเป๋าเหล็กใบใหญ่ปลิวไปอีกทาง ร่างที่ล้มลงพยายามตะกายขึ้นอีกครั้งพร้อมหิ้วกระเป๋าใบหนักขึ้นกอดไว้แน่นพลันวิ่งหนีภัยอีกครา ไม่มีเวลาตรวจสอบแล้ว ในใจได้แต่เพียงคิดว่าอย่าให้ของข้างในเป็นอะไรไปเลย

 

ไม่อย่างนั้นสิ่งที่ทำมาทั้งหมดจะสูญปล่าว…

ในขณะที่วิ่งเขาก็ได้ยินเสียงก่อกแก่กตรงบริเวณหัวเข่าซึ่งกระแทกกับพื้นเมื่อสักครู่นั้นสั่นสะเทือนจี้ดมาถึงหัวใจ มันบ่งบอกว่าเขาเหลือเวลาอีกไม่นานแล้ว ถ้าจะต้องตาย…ก็ขอให้สิ่งที่อยู่ในกระเป๋านี้ไปตกอยู่ในมือของคนที่เหมาะสมด้วยเถอะ!!!

แม้ทางข้างหน้าจะดูวกวนหักซ้ายหักขวาแต่กลับมีเสียงจาก ฝูงชนดังสะท้อนลอดเข้ามาบ้างจึงทำให้เขาเห็นหนทางรอดอยู่รำไร ยิ่งได้กลิ่นของความปลอดภัยก็ยิ่งเร่งฝีเท้ามากขึ้นไปอีกด้วยแรงเฮือกสุดท้ายที่มีอยู่

ปัง ปัง!!

เสียงไกปืนลั่นมาจากเบื้องหลังของตนทำให้สติแตกกระเจิงความหวาดผวาเข้ามาแทนความอาจหาญ ลูกตะกั่วเฉี่ยวใบหน้าไปเพียงกระเบียดนิ้ว เขาก้าวไม่ออก…เรี่ยวแรงซึ่งเคยใช้วิ่งกลับหายไปราวกับมีคนขโมยมันออกไปจากร่าง…ร่างของเขากำลังสั่น…เพียงกระสุนนัดสองนัดที่ทำให้ตัวเขาหยุดอยู่กับที่ราวกับเงาที่ถูกตรึงไว้ ริมฝีปากเม้มแน่นรวมความกล้าอันน้อยนิดหันกลับไปมองกระบอกปืนแต่วงแขนก็ยังกระชับกระเป๋าเหล็กแน่น

“ยังนับว่าฉลาดนะดอกเตอร์ฟอร์จูนน่า…แต่ถ้าคุณฉลาดมากกว่านี้อีกสักนิดก็คงจะคืน ไวรัสนั่นมาให้ผมใช่ไหม?”ภายใต้แสงไฟที่เผยเพียงควันและโลหะค่อย ๆเผยร่างของชายแก่ใส่เสื้อโค้ท “คุณทำให้ผมเสียเวลานะเพราะผมต้องมารับของสำคัญชิ้นนั้นด้วยตัวเอง…”

“คุณคิดผิดแล้วสเปนเซอร์!! สิ่งนี้คือยาปฏิชีวนะที่มีค่ามหาศาลแก่มนุษย์ ไม่ใช่ภัยพิบัติ!!” เขากอดกระเป๋าแน่นไม่ต่างไปจากลูกรักของตน “ผมไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคุณจะเอาไปสร้างอาวุธชีวภาพ เรา…เราไม่ได้ตกลงกันแบบนี้นี่ครับ!!”

สเปนเซอร์สถบ พลางยักไหล่แสดงความดูแคลนอีกฝ่าย “คุณนี่มันไม่รู้อะไรจริง ๆดอกเตอร์…เราไม่ได้สร้างอาวุธชีวภาพเพียงอย่างเดียวเสียหน่อย เราสร้างยาปฏิชีวนะด้วยนะ ลองคิดดูสิว่าธุรกิจนี้จะสร้างกำไรมากขนาดไหน?”

“ไม่ใช่เราหรอกสเปนเซอร์…ไม่ใช่เรา” ฟอร์จูนน่าวางกระเป๋าลงกับพื้นพลันเปิดกระเป๋าอย่างช้า ๆด้วยความระวัง มือหนาคว้าหลอดแก้วใสบรรจุน้ำสีเขียวข้นข้างในออกมา ในขณะเดียวกันอีกฝ่ายรีบผายมือออกส่งสัญญาณให้มือปืนที่อยู่ตามประจำจุดต่าง ๆลดปืนลงเพราะหลอดแก้วนั้นมันอันตรายและมีค่ามหาศาลนัก

 

ต่างฝ่ายต่างไม่เปิดประเด็น มีเพียงตาเท่านั้นที่สื่อความออกมาได้ดีที่สุด…ดวงตาสีเขียวอ่อนภายใต้แสงไฟริบหรี่ดูจริงจังและไม่หวั่นเกรงในตัว ‘ผู้ล่า’ เลยแม้แต่น้อย ภาพที่เห็นไม่ต่างอะไรไปกับกระต่ายขู่เสือผู้หิวกระหาย

“คุณจะทำ อะไรน่ะดอกเตอร์?” ชายแก่มองเขาเหมือนมองลูกไก่ในกำมือ บีบก็ตายคลายก็รอด ไม่ว่าจะตีความมากนาดไหนภาพของชายวันกลางคนเบื้องหน้าก็จะตายแหล่ไม่ตายแหล่แล้ว แค่พินิจถึงท่อนขาซึ่งจะประคองร่างให้ยืนต่อไปได้ก็ไม่นานพอที่จะหนีไปไหนได้อีก…ช่างน่าสงสารนัก…แต่ไม่มีความเวทนาต่อผู้ทรยศ!!!

ดอกเตอร์ตริตรองอยู่สักพักในขณะที่ยังมีโอกาส…ถ้าดื่มมันเข้าไป เขาต้องโดนยิงแน่ ๆยิ่งไปกว่านั้นร่างของเขาจะเป็นร่างทดลองแก่สัตว์ร้ายพวกนี้ไปโดยปริยายแต่จะมอบสิ่งนี้ไปให้พวกมันจริง ๆกระนั้นหรือ?!

“ไม่ต้องกลัว…ผมไม่ดื่มมันหรอกสเปนเซอร์” นัยน์ตาสีเขียวอ่อนก้มต่ำลงมองปลายเท้าก่อนที่จะไม่ได้มองมันอีก ถึงเขาจะไม่กลัวแต่เนื้อตัวก็สั่นไปหมดแล้ว“ผมจะไม่ติดเชื้อคนเดียว…ถ้าคุณทำอะไรผม ผมจะปล่อยยาหลอดนี้ลงพื้นทันที!”

การกระทำของเขานั้นช่างโง่ไม่อาย ฟ้าดิน…โง่เขลาที่สุด ทำอย่างกับว่าเขาต้องไม่ติดเชื้ออยู่คนเดียว แต่มีทางรอดอื่นแล้วหรือ…รอบ ๆตัวเหมือนกรงหนูไม่มีผิด ตึกแถวรายล้อมเต็มไปด้วยมือปืนซึ่งพร้อมที่จะปลิดชีพของเขาได้ทุกเมื่อโดยไม่ต้องร้องขอ

“ฮ่า ๆๆๆ !!!” สเปนเซอร์หัวเราะลั่นเมื่อได้ยินเช่นนั้น ไม่รู้ว่าเขาหัวเราะด้วยความสมเพศหรือหวาดกลัวก่อนที่จะเปลี่ยนแววตากลับมาขู่ขวัญคู่ต่อสู้ “ผมรู้ว่าคุณไม่ทำหรอกดอกเตอร์ มันไม่มีประโยชน์กับคุณเลย ส่งมาซะดี ๆ อย่าให้ผมต้องหมดความอดทนมากไปกว่านี้เลยดีกว่านะ”

อย่างไรก็ตามดอกเตอร์ก็ยังกระชับขวดยาในกำมือและมีทีท่าว่าจะขว้างลงพื้นเสียจริง ๆ แม้ไม่กล่าวด้วยคำพูด สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น คำตอบที่เขาให้นั้นมีความชัดเจนภายในตัวว่า ‘ไม่…’

“ไร้ประโยชน์ที่คุยกับคุณจริง ๆ…ดอกเตอร์”

ร่างบางล้มลงกับพื้นพร้อมเสียงปืนลั่นฝังลงไปในร่าง ดวงตาสีเขียวเลื่อนลอยมองหลอดยาในมือ เขากำลังจะแพ้แก่สัตว์ร้าย เขากำลังจะ…แพ้

ขวดยาที่ปิดสนิทกลิ้งลงพื้นจากอุ้งมือซึ่งไร้แรงบีบอีกต่อไป สเปนเซอร์กระชับปกเสื้อโค้ทก่อนจะเดินมาหยิบขวดยาบนพื้นอย่างระวัง โชคดีนัก…ขวดยังไม่แตกไม่ร้าว

 

แต่มันตกไปอยู่ในมือของฆาตกรเปื้อนเลือด!!!

มือเย็นเฉียบบนพื้นซีเมนต์สากไม่อาจจะขยับได้อีก ดวงตาสีมรกตได้แต่จ้องมองความหายนะที่กำลังหลุดลอยไปอย่างช้า ๆ เลือดของเขาไหลนองเต็มพื้น สติเริ่มหลุดลอยออกไปเรื่อย ๆ

ทุกอย่างที่ได้ทำมามันกลับไปที่ศูนย์…

มีคนกล่าวว่าความหนาวเหน็บและความตายเป็นสิ่งซึ่งมาด้วยกัน มันเป็นอย่างนี้เองสินะ…ส่วนต่าง ๆของร่างกายเริ่มเย็นจนชาและแข็งไปหมด ภาพที่มองเห็นมีเพียงพื้นสีดำสนิทและเสียงหัวเราะเย็นยะเยือกจับถึงขั้วหัวใจ…มีเพียงแสงสว่างเล็ก ๆอยู่ไกลลิบกำลังลอยออกไปจากความมืดทั้งปวง

“แค่คน ๆเดียวทำให้เสียเวลาชะมัด” ร่างสูงบรรจุยาเข้ากระเป๋าอย่างระวังที่สุด มันคือสิ่งอันประมาณค่ามิได้และไม่มีสิ่งที่ใดที่จะมาแทนที่มันได้อีกแล้ว

“หัวหน้าจะทำยังไงกับมันครับ?”

ชายแก่เงียบเป็นการให้คำตอบเบื้องต้นพลางลุกขึ้นเอาคัทชูเขี่ยร่างที่นอนแน่นิ่งบนพื้นให้แน่ใจว่าดอกเตอร์ฟอร์จูนน่านั้นหมดลมหายใจแล้ว ดวงตาสีฟ้าเลือดเย็นของนักล่าหรี่ลงพร้อมส่องประกายอะไรบางอย่างออกมา…มันไม่ใช่เรื่องที่น่ารื่นรมย์เลย

“เก็บร่างมันไปที่ศูนย์…ทำลายหลักฐานซะ…เข้าใจไหม” แล้วเขาก็หันหลังกลับไปพร้อมกับรอยยิ้มอันแสนภาคภูมิ บัดนี้ไวรัสทีอยู่ในกำมือของเขาแล้ว…มันอยู่ในกำมือของเขาแล้ว!!!

 

เพียงไม่กี่ชั่วโมง คราบเลือดและร่างกายเปล่าก็อันตรธานหายไปจากตรงนั้นเหมือนหนังสือที่ไม่เคยถูกเปิดอ่าน…